Zgłoś uwagi
Pokaż spis treści
Wróć do informacji o e-podręczniku

Kiedy wychodzisz z basenu na brzeg, to masz wrażenie, że ważysz więcej. Ciężar zależy od masyi przyspieszenia grawitacyjnegono tak, ale ono jest jednakowe w basenie i na brzegu. Ale masa w czasie przebywania w wodzie jest taka sama jak poza basenem!Masa jest taka sama! Zmienia sie tylko ciężar.Oczywiście - ten tekst nie glosi niczego innego Okazuje się, że w wodzie działa na nas dodatkowo siła wyporu. DowiedzLepiej byłoby: Zastanów sięCo by dalo zastanawianie sie w tym miejscu? się, dlaczego ta siła się pojawia i od czego zależy jej wartość.

Źródło: Fotolia (https://pl.fotolia.com), . Czy podczas przebywania w wodzie nasza masa jest mniejsza?
Już potrafisz
  • podać definicjęZmieniłam na: jak brzmi definicja ciśnienia jako wielkości fizycznej będącej stosunkiem działającej siły do powierzchni, na jaką ta siła działa;

  • wykazać, że paskal (Pa) to podstawowa jednostkaZmieniłam na: że paskal to podstawowa jednostka... ciśnienia w układzie SIW I rozdziale należałoby wprowadzić układ SIzostał wprowadzony wczesniej;

  • podać treść prawaZmieniłam na: jak brzmi prawo Pascala;

  • podać definicjęZmieniłam na: jak brzmi definicja ciśnienia hydrostatycznego jako ciśnienia wywieranego przez słup cieczy będącej w spoczynku;

  • Dodałam: jakzapisać zależność ciśnienia hydrostatycznego od wysokości słupa cieczy, gęstości cieczy i przyspieszenia grawitacyjnegoprzyspieszenia grawitacyjnego - to dlatego w statku kosmicznym na orbicie nie ma ciśnienia hydrostatycznego i konwekcji Na statku kosmicznym przyspieszenie grawitacyjne jak najbardziej jest - dlatego krąży dookoła Ziemi. Na statku nie ma ciężaru (sily nacisku) a knwekcja wymaga siły wyporu czy różnicy cieżarów zależnych od gęstosci;

  • wykazać, Usunęłam: podać,że ciśnienie aerostatyczne wywierane jest przez gazy będące w spoczynku;

  • Dodałam: jakmierzyć ciężar ciała za pomocą siłomierza lub odpowiedniej wagi;zmienić zapis w tabeli w podsumowaniu tematu „Masa i ciężar ciała”:

  • Dodałam: jakobliczać gęstość ciała jako stosunku masy ciała do jego objętości.

Nauczysz się
  • posługiwać pojęciem siły wyporu;

  • wymieniać cechy siły wyporu;

  • podawać warunek pływania i przewidywać, czy dane ciało będzie pływać,Usunęłam przecinek czy – tonąć;

  • wskazywać przykłady wpływu siły wyporu na ciała w otaczającym nas świecie;

  • ilustrować graficznie siły działające na ciało zanurzone w cieczy i gazie;

  • wyznaczać doświadczalnie wartość siły wyporuDodałam przecinek za pomocą siłomierza;

  • podawać treść prawa Archimedesa dla cieczy i gazów.

1. Siła wyporu

Czy ciężar ciała ulega zmianie po zanurzeniu w wodzie? Dlaczego wydaje się nam, że jesteśmy lżejsi podczas kąpieli w wannie,Wstawiłam przecinek niż gdy z niej wyjdziemy?

Źródło: Samantha Cristoforetti (https://www.flickr.com), licencja: CC BY 2.0.

Skąd bierze się ta odczuwalna różnica w ciężarze? Przecież masa ciała nie ulega zmianie. Aby znaleźć odpowiedź na to pytanie, przeprowadź doświadczenie.

Doświadczenie 1
Problem badawczy

Czy woda wpływa na ciężar zanurzonego w niej ciała?

Hipoteza

Ciężar ciała zanurzonego w wodzie jest mniejszy od ciężaru tego samego ciała znajdującego się w powietrzu.!!!A stronę wcześniej jest zapis:ciężar to siła z jaką oddziałuje Ziemia na przedmioty znajdujące się w pobliżu lub na jej powierzchni- nie zależy od tego, czy ciało jest w zanurzone w wodzie, czy nie.Q = mgPrzede wszystkim, ten zapis jest błędny z kilku powodów: jeżeli ciężar utożsamimy z siłą grawitacji, to błędem jest zapisanie, ze to siła jaką oddziałujeZiemia na ciała w pobliżu jej powierzchni. Bo 8 km nad tą powierzchnią siła grawitacji dalej działa. I jeszcze wyżej - też. Drugi powod to ten, że zapisuje się Q = mg, tymczasem wartośc tego wyrazenia zależy od g czyli im dalej od Ziemi tym jest mniejsze. Słowa: w pobliżu Ziemi mogą sie odnosić tylko do wartości g = 10 m/s do kwadratu (no, ew. 9,81) . Przyjęcie załozenia, że ciężar to siła nacisku to od razy mamy, ze jest to siła grawitacji zmieniona przez efekty ruchu z przyspieszeniem: a to zwiazanym z wirowaniem Ziemi, a to ze startem windy lub rakiety, spadaniem windy itp. Czyli mamy tu efekty jednorodnej klasy zjawisk, ktore można wyjaśniac albo w układzie inercjalnym albo nieinercjalnym. Dlaczego sila odśrodkowa bezwladności związana z ruchem wirowym Ziemi ma wpływacć na ciężar, a te zwiazane z ruchem przyspieszony po prostej pionowej (nie tylko) już nie?

Co będzie potrzebne
  • siłomierz;

  • statyw;

  • prostopadłościany o tych samych wymiarach, wykonane z różnych metali, np. z miedzi, aluminium i mosiądzu;

  • zlewka z wodą.

Instrukcja
  1. Na cienkiej nitce lub druciku zawieś pierwszy prostopadłościan. Za pomocą siłomierza wyznacz ciężar tego prostopadłościanuW podsumowaniu tematu „Masa i ciężar ciała”, w tabeli, ciężar jest zapisany jako siła z jaką ciało naciska na podłoże. To musi być tam zmienione.Zostało zmienione.

  2. Wynik zapisz w tabeli.

  3. Zawieszony prostopadłościan zanurz całkowicie w zlewce z wodą; nie zanurzaj haczyka samego siłomierza.

  4. Odczytaj ponownie wynik i zapisz wskazania siłomierza.

  5. Wykonaj takie same pomiary dla pozostałych prostopadłościanów.Poniżej dwa razy pojawia się nagłówek Tabela

    Tabela pomiarów do doświadczenia (możesz użyć prostopadłościanów z innych materiałów, ale muszą one tonąć w wodzie)
     

    Prostopadłościan z miedzi

    Prostopadłościan z aluminium

    Prostopadłościan z mosiądzu

    Wskazania siłomierza, gdy prostopadłościan znajduje się w powietrzu Q [N]

         

    Wskazania siłomierza, gdy prostopadłościan znajduje się w wodzie P[N]

         

    Różnica powyższych wskazań siłomierza Fw=Q-P

         
Podsumowanie

Doświadczenie pokazało, że wskazania siłomierza podczas pomiaru, gdy ciało było zanurzone w wodzie, są mniejsze niż podczas pomiaru, gdy znajdowało się ono w powietrzu.Proponuję:wskazania siłomierza podczas pomiaru przeprowadzonego wtedy, gdy cjało było zanurzone w wodzie są mniejsze niż.... Różnica między pomiarami nie zależy od materiału, z jakiego wykonane są prostopadłościany, i jest zawsze stała, pod warunkiem że ich objętości są takie same. Zaobserwowana prawidłowość dotyczy wszystkich cieczy.
Wyjaśnijmy to zjawisko: na ciało zanurzone w dowolnej cieczy działa dodatkowa siła, która ma zwrot przeciwny w stosunku do siły grawitacji. Wielkość tej siły można łatwo zmierzyć – jej wartość jest równa różnicy między wskazaniami siłomierza, gdy ciało znajduje się w powietrzu i gdy jest zanurzone w cieczyzmienić. Siła ta nazywana jest siłą wyporu, a jej wartość nie zależy od rodzaju substancji, z której wykonane jest dane ciałoOstatnioe zdanie usunąć. W kolejnych etapach pojawia się problem: Od czego zależy siła wyporu? Nie wyprzedzajmy problemów.Po przemyśleniu tego problemu do całości tematu można zostawić albo nieco przebudować ten problem dalej pytajać na wstepie od czego zależy siła wyporu..

editor.block.ScienceExperimentDemonstration
Źródło: Tomorrow Sp.z o.o., licencja: CC BY 3.0. Ciężar ciała zanurzonego w wodzie jest mniejszy od jego ciężaru w powietrzu
siła wyporu

Podkreślone wyr. nalezy raczej usunąć (w innych tego typu definicjach treść kontynuuje zapis w tytule– siła działająca na ciało zanurzone w cieczy, zwrócona ku górze, czyli przeciwnie do ciężaru ciała.

Źródło: Krzysztof Jaworski, Dariusz Kajewski, licencja: CC BY 3.0. Siła wyporu jest mniejsza od ciężaru ciała
Ćwiczenie 1

2. Od czego zależy siła wyporu

Wiemy już, czym jest siła wyporu. Wiemy również, że na jej wielkość nie ma wpływu materiał,Dodałam przecinki z jakiego zbudowane jest dane ciało. Spróbujmy teraz znaleźć te wielkości fizyczne, od których zależy siła wyporu.

Widoczny jest stół, na którym leżą wymieniane przez lektora przedmioty i przyrządy. Demonstrator wskazuje je wskaźnikiem w miarę monologu lektora. Prezentuje plastelinowa kulkę z „wtopioną” nitką (drucikiem), dynamometr i zlewkę. Zawiesza kulkę na dynamometrze, odczytuje wynik i zapisuje na tablicy nie zdejmując kulki z haczyka dynamometru przenosi ją do zlewki z wodą i waży tę samą kulkę zanurzoną w wodzie. Odczytuje i zapisuje wynik. Demonstrator zmienia kształt kulki na sześcianik. Drucik do zawieszania cały czas jest wtopiony w masę plasteliny. Waży sześcianik na dynamometrze, odczytuje i zapisuje wynik. Nie zdejmując sześcianu z haczyka dynamometru przenosi godo zlewki z wodą i waży tę sam sześcian zanurzony w wodzie odczytuje i zapisuje wynik. Formuje z sześcianu wyraźnie nieregularną bryłę. Daje baczenie by nie ukruszyły się fragmenty plasteliny. Powtarza pomiary analogiczne jak poprzednio, odczytuje i zapisuje wyniki. Kształty ciała zanurzonego płynnie zmieniają się. Demonstrator stoi z dynamometrem w ręku . Na haczyku siłomierza wisi kulka z plasteliny używana poprzednio. Na stole dwa przezroczyste (szklane, z plexi) naczynia z wodą: jedno tak małe, że ledwo pomieści badane ciało, drugie większe. W odpowiednich momentach monologu demonstrator wskazuje małe lub duże naczynie z wodą. Demonstrator wykonuje pomiary analogiczne jak w poprzednch scenach, ale nie zapisuje już drobiazgowo wyników. Pomiary wykonuje wg następującej kolejności. Waży kulkę w powietrzu, zanurza ją w cylindrze z wodą. Następnie przenosi ciało do dużego naczynia z wodą. Kulka cały czas wisi na dynamometrze. Demonstrator stoi przy stole, na którym znajduje się wysoki, szklany cylinder z wodą. Kulka plasteliny ma wtopioną długą nitkę. Demonstrator zanurza kulkę w wodzie trzymając ją tuż pod powierzchnią cieczy i powoli przesuwa kulkę głębiej. Ciało zanurzone przemieszcza się powoli z góry na dół. Demonstrator trzyma w ręku dwa sześciany ze stali i aluminium o takich samych wymiarach. Waży oba sześciany jednocześnie na 2 identycznych dynamometrach. Nad każdym dynamometrem pojawiają się animowane napisy 270 mN i 780 mN. Zanurza oba ciała w wodzie. Nad każdym dynamometrem pojawiają się animowane napisy 170 mN i 680 mN. Nad każdym dynamometrem pojawiają się również animowane napisy 270 mN – 170 mN = 100 mN, 780 mN – 680 mN = 100 mN. Demonstrator rozdziela używaną poprzednio plastelinę na 2 mniej więcej równe części i formuje z nich kulki. Jedna z nich ma wtopioną niteczkę. Obok stół, na nim zlewka z wodą, siłomierz. Demonstrator nie zapisuje już drobiazgowo uzyskanych wyników pośrednich tylko je odczytuje a zapisuje tylko ostateczny rezultat czyli siłę wyporu. Waży małą kulkę w powietrzu i odczytuje wynik. Demonstrator dzieli poprzednio używaną kulkę na dwie mniej więcej równe części i ukręca nową, mniejszą kulkę z drucikiem. Tak jak poprzednio waży kulkę w powietrzu i przenosi kulkę do wody. Najazd kamery na stół ze zlewkami, w których sa różne ciecze: woda, gliceryna, nafta, terpentyna. Zlewki podpisana nazwą cieczy i gęstością. Demonstrator pokazuje do kamery kulkę plasteliny zawieszoną na cieniutkim druciku. Szybko i już bez pisania waży kulkę, potem wsadza ją do wody i pokazuje ciężar w wodzie i powtarza pomoary z poprzednich scen. Demonstrator kulkę ważoną w powietrzu przenosi do zlewki z olejem. Powtarza poprzednie pomiary. Najazd kamery na zlewki z badanymi cieczami i podpisami.
Polecenie 1
Wskazówka

Uważnie prześledź film pt. „Od czego zależy siła wyporu?”.

Czy siła wyporu zależy od kształtu ciała? Jak zmieni się siła wyporu, gdy w cieczy najpierw zanurzymy ciało o większej objętości, a następnie – o mniejszej. Zaprojektuj i przeprowadź doświadczenie.

Polecenie 2
Wskazówka

Uważnie prześledź film pt. „Od czego zależy siła wyporu?”.

Czy siła wyporu zależy od gęstości cieczy, w której zanurzone jest ciało? Zaprojektuj i przeprowadź doświadczenie.

Podczas doświadczenia wykonanego w poprzedniej części lekcji mogliście stwierdzić, że siła wyporu nie zależy od rodzaju ciała; jest taka sama dla dwóch ciał, pod warunkiem że ich objętości są jednakowe.

Wykonałeś doświadczenia opisane w poniższych poleceniach:

  • czy siła wyporu zależy od kształtu ciała i od jego objętości?

  • czy siła wyporu zależy od gęstości cieczy, w której zanurzone jest ciało?

Dzięki nim mogłeś się przekonać, że siła wyporu działająca na ciało zanurzone w cieczy zależy zarówno od objętości ciała, jak i od gęstości cieczy.

Można jeszcze przeprowadzić doświadczenia badające, czy siła wyporu zależy od: ilości cieczy, w której zanurzamy ciało, gęstości lub kształtu tego ciała o tej samej objętości. Jednak siła wyporu nie zależy od tych czynników.

Wniosek z przeprowadzonych doświadczeń jest następujący: Jeżeli ciało zanurzone jest całkowicie, to objętość wypartej cieczy jest równa objętości ciała. Aby obliczyć masę wypartej cieczy, wystarczy przekształcić wzór na gęstość:

m=d·V

gdzie: m – masa wypartej cieczy; d – gęstość cieczy; V – objętość zanurzonego ciała.
Ciężar cieczy wypartej przez ciało wynosi:

P=m·g=d·V·g

gdzie: P – ciężar wypartej cieczy; g – przyspieszenie ziemskie.

Doświadczenie 2

Wyznaczyć wielkość siły wyporu działającej na woreczek z wodą zanurzony w wodzie.

Co będzie potrzebne
  • plastikowy woreczek;

  • gumka recepturka;

  • zlewka z wodą;

  • siłomierz.

Instrukcja
  1. Napełnij wodą plastikowy woreczekusunąć: wodę i zawiąż go szczelnie, najlepiej gdy trzymasz go pod wodą (całkowicie zanurzony), tak aby w środku nie pozostały pęcherzyki powietrza.

  2. Za pomocą siłomierza zważ woreczek, gdy ten znajduje się w powietrzu i gdy jest zanurzony. Wyznacz wielkość siły wyporu działającej na ten woreczek po zanurzeniu go w wodzie.

Podsumowanie

Siłomierz wskazał wielkość siły wynoszącą w przybliżeniu 0 N. Jak wyjaśnić rezultat tego doświadczenia? Siła wyporu zrównoważyła ciężar woreczka z wodą! Mogło tak się stać, ponieważ ciecz w woreczku i ciecz, w której został on zanurzony, były takie same. Ciężar QUczeń ma zapamiętać, że oznaczamy ciężar ciała jako Q, a ciężar wypartej cieczy jako P. Oczywiście, jeśli oznaczy odwrotnie, to też będzie dobrze? Czyli ciężar oznacza się raz Q, raz P i niczego nie wyjaśnia.Unika się rozróżnienia w postaci indeksów dolnych, ale to niczego nie ułatwia. I tak, zamiast wyznaczać siłę wypadkową Fw dodając F1 i F2, wyjaśnia się dodawanie wektorów na przykładzie abstrakcyjnych wektorów a i b (ze strzałkami )...Masy różnych ciał można oznaczyć m1 i m2,Q (indeks na dole: cieczy ), Q (indeks na dole: ciała ) - przyda się takie oznaczanie na przyszłość. Tu dla ucznia musi być oczywiste, że to jest ta sama wielkość. Oznaczenia nie moga byc wieczne - ciała wynosi:

Q=m·g

gdzie: m – masa ciała (woreczka z wodą); g – przyspieszenie ziemskie. Ponieważ m=d·V,Czy daiśe wyeliminowac spację przed tym przecinkiem? zatem:

Q=d·V·g

gdzie: d – gęstość wody.
Ze wzorów na ciężar wypartej cieczy i zanurzonego w niej ciała zanurzonego otrzymujemy:

Q=Fw=P

Ciężar ciała (Q) w naszym doświadczeniu równy jest wartości siły wyporu (Fw), która z kolei odpowiada ciężarowi wypartej wody (P).
Powyższa zależność oraz wyniki doświadczeń przeprowadzonych na filmie pt. „Od czego zależy siła wyporu?” pozwalają wyciągnąć wniosek, że równość siły wyporu i ciężaru wypartej cieczy:

Fw=P

ma charakter ogólny.

Zapamiętaj!

Siła wyporu jest równa ciężarowi cieczy wypartej przez ciało zanurzone w cieczy.

Ćwiczenie 2

3. Prawo Archimedesa dla cieczy

Jak głosi legenda, Archimedes z Syrakuz – grecki uczony żyjący w III wieku p.n.e. – podczas kąpieli w wannie odkrył, że ciało wypiera tyle wody, ile ma objętości. Pozwoliło to Archimedesowi rozwikłać zagadkę, z jakiego materiału wykonana jest korona króla Syrakuz. Złoto ma większą gęstość niż srebro, a zatem korona ze złota ma mniejszą objętość niż korona z zawartością srebra. Innymi słowy: złota korona wypiera mniej wody niż korona z domieszką srebra. Mimo że obie korony mają tę samą masę, druga z nich ma większą objętość (z powodu zawartości srebra).

Prawo Archimedesa określa siłę wyporu jako ciężar cieczy wypartej przez ciałoSiła wyporu to nie jest ciężar wypartej cieczy!Wartości tych sił są takie same, ale zwroty i przyłożenie nie.... Jest zgodne z wnioskami płynącymi z naszych wcześniejszych doświadczeń.

Prawo: prawo Archimedesa

Na każde ciało zanurzone w cieczy należy dodać wyżej „Prawo Archimedesa dla cieczy”działa siła wyporu zwrócona ku górze i równa pod względem wartości ciężarowi wypartej cieczyHewitt podaje Prawo Archimedesa do plynu (ciecze i gazy), można zapisać to prawo również na ciało znurzone w cieczy lub gazie....O płynach jak równiez o fazach skondensowanych w gimnazjum nie uczymy.

Dowód

Wartość siły wyporu Fw obliczamy według wzoru:

Fw=d·V·g

gdzie:
d– gęstość wypartej cieczy;
V– objętość wypartej cieczy;
g – przyspieszenie ziemskie.

Zastanówmy się teraz, skąd bierze się siła wyporu i jak można obliczyć jej wartość.

Ćwiczenie 3

4. Tonąć albo nie tonąć – oto jest pytanie

W tytule powyżej usunęłabym znak zapytania, ew. zastąpiła go wykrzyknikiem, bo to bardziej stwierdzenie niż zdanie pytająceA kto zmienił tytuł?? Dlaczego niektóre ciała toną, a inne – nie? Zapewne nie zaskoczy nikogo wynik eksperymentu polegającego na wrzuceniu metalowej śruby do wody. Spójrzmy na ten problem od strony fizyki.

Jakie siły działają na ciało zanurzone w cieczy? Działają na nieZamienić na: Działają na nie siła wyporu (Fw), zwrócona ku górze,Dodałam przecinki oraz siła ciężkości (Q), zwrócona w dół. Gdy ciało tonie, siła wyporu ma mniejszą wartość od siły ciężkości i ciało opada na dno (Q>Fw).

Źródło: Krzysztof Jaworski, Dariusz Kajewski, licencja: CC BY 3.0. Ciało tonie, gdy siła wyporu jest mniejsza od ciężaru ciała

Ciężar cieczy wypartej przez ciało jest mniejszy niż ciężar zanurzonego ciała. Ponieważ objętość wypartej cieczy i objętość zanurzonego ciała są takie same, można wyciągnąć wniosek, że gęstość cieczy jest mniejsza od gęstości ciała.

Zapamiętaj!

Ciało tonie w cieczy, gdy jego gęstość jest większa niż gęstość cieczy, w której jest ono zanurzoneUwaga do zadania 4:Nie podano gęstości oleju o którą to wielkość należy obliczyć drugą część zadania. Proponuję poprawić w oleju na w wodzie i odpowiedni dobrać wyniki zadania (dwóch podpunktów).

Ćwiczenie 4

Dlaczego ciała pływają?

Źródło: Krzysztof Jaworski, Dariusz Kajewski, licencja: CC BY 3.0. Ciało pływa (może być częściowo lub całkowicie zanurzone w cieczy), gdy siła wyporu równa jest ciężarowi ciała

Gdy wartości siły wyporu (Fw) i siły ciężkości (Q) są sobie równe (siły FwQ się równoważą), to ciało pływa, przy czym jest całkowicie lub częściowo zanurzone. Jeśli jest zanurzone w całości, gęstości ciała i cieczy są sobie równe.

Zapamiętaj!

Ciała nie toną i pływają całkowicie zanurzone w cieczy (na dowolnej głębokości), gdy ich gęstość jest równa gęstości cieczy.

Gdy siła wyporu (Fw) jest większa od ciężaru ciała (Q), ciało wypływa na powierzchnię cieczy. Trwa to dopóty, dopóki ciężar ciała nie zostanie całkowicie zrównoważony przez siłę wyporu (Fw>Q).

Źródło: Krzysztof Jaworski, Dariusz Kajewski, licencja: CC BY 3.0. Ciało wypływa, gdy siła wyporu jest większa od ciężaru ciała
Zapamiętaj!

Ciała pływają w cieczy częściowo zanurzone, gdy ich gęstości są mniejsze od gęstości cieczy, w której zostały zanurzone.

Polecenie 3

Skorzystaj z aplikacji i przeprowadź samodzielnie eksperymenty dotyczące siły wyporu i jej zależności od gęstości cieczy, od objętości zanurzonego ciała oraz rodzaju materiału, z jakiego wykonano ciało.

Ćwiczenie 5
Ciekawostka

Dlaczego statki pływają po powierzchni wody, mimoZmieniłam na: mimo że wykonane są ze stali, której gęstość jest blisko 8 razy większa od gęstości wody?
Aby statek nie zatonął, musi wyprzeć odpowiednio dużą objętość wody. Przyjrzyjmy się jego budowie.

Animacja przedstawia konstrukcję kadłuba statku. N oczątku, na białym tle pojawiają się czarne napisy: „Dlaczego stalowa statki unoszą się na wodzie?”. Po chwili pokazuje się statek zwrócony dziobem. Na filmie dwiema strzałkami zaznaczono wektory sił, jakie działają na statek, gdy pływa on po wodzie. Strzałki narysowano wewnątrz statku. Strzałka czerwona, zwrócona do dołu, jest krótsza od strzałki niebieskiej, zwróconej ku górze. Tam, gdzie narysowana jest niebieska strzałka, według napisu, który się po chwili pojawił, znajduje się powietrze.

Ukształtowanie kadłuba w formie cienkiej stalowej skorupy, która jest pusta w środku, powoduje, że objętość wody, jaką kadłub wypiera,Dodałam przecinki jest wystarczająca duża, by siła wyporu zrównoważyła ciężar statku i jego ładunkuoznaczyć te siły na rysunku, wektory powinny być tej samej długości. Dzięki temu jednostka pływająca może bezpiecznie dotrzeć do portu.

Ciekawostka

Każdy statek wypiera ogromną ilość wody. Masę wypartej wody nazywa się wypornością statku i wyraża się ją w tonach.

Każdy statek podczas załadunku zwiększa swoją głębokość zanurzenia i ze względów bezpieczeństwa określa się dopuszczalną ładowność statku.

Ładowność ta będzie różna w zależności od tego, czy statek stoi w wodzie słonej, czy – słodkiej, i od tego, czy załadunek odbywa się zimą, czy – latem. Znakiem informującym o tym, czy nie przekroczono dopuszczalnej masy załadunku, jest znak wolnej burty.

Źródło: Krzysztof Jaworski, Brosen (http://commons.wikimedia.org), licencja: CC BY-SA 3.0.

Oznaczenia na rysunku wskazują, do jakiej linii na burcie może zanurzyć się statek. Wyjaśnijmy, co kryje się za powyższymi skrótami: TS – tropikalna woda słodka; S – woda słodka; T – tropikalna woda słona; L – woda słona w porze letniej; Z – woda słona w porze zimowej; ZAP – woda słona w porze zimowej dla Atlantyku Północnego.

Ciekawostka

Morze Martwe to w rzeczywistości bardzo duże jezioro znajdujące się na granicy między Izraelem a Jordanią.

Źródło: The Sean & Lauren Spectacular (https://www.flickr.com), licencja: CC BY 2.0. Morze Martwe jako przykład zbiornika wodnego o ogromnym zasoleniu

Zasolenie wody w Morzu Martwym jest aż dziesięciokrotnie wyższe od zasolenia wód Bałtyku! Sól jest zabójcza prawie dla wszystkich żywych organizmów i jej zawartość w Morzu Martwym wynosi aż 24%. Czy już domyślasz się, skąd wzięła się jego nazwa? Gęstość tak bardzo słonej wody jest znacznie większa od gęstości wody słodkiej i – jak to wiemy z prawa Archimedesa – ma to wpływ na wielkość siły wyporu. Jest ona na tyle duża, że bez problemu pozwala zrównoważyć ciężar człowieka unoszącego się na powierzchni wody. W Morzu Martwym bardzo trudno jest się utopić!

Ciekawostka

Zanurzanie i wynurzanie łodzi podwodnej

Źródło: Anita Mowczan, licencja: CC BY 3.0.

Dzięki zalaniu zbiorników balastowych wodą możliwe jest zanurzenie. Wtedy średnia gęstość łodzi wzrasta wzrasta, a siła wyporu staje się mniejsza od ciężaru statku. Gdy łódź podwodna chce się wynurzyć, do zbiorników balastowych wtłaczane jest sprężone powietrze, które wypycha z nich wodę – wtedy łódź wypływa na powierzchnię lub zmniejsza zanurzenie. Średnia gęstość maleje, a siła wyporu przewyższa ciężar statku.

Ciekawostka

Areometr to przyrząd do wyznaczania gęstości cieczy, wykorzystujący prawo Archimedesa.

Źródło: david.nikonvscanon (https://www.flickr.com), licencja: CC BY 2.0. Areometr służy do wyznaczania gęstości cieczy

Areometr składa się z zamkniętej, wąskiej, szklanej rurki. W jego dolnej części znajduje się obciążenie w postaci zbiorniczka z rtęcią lub kuleczkami śrutu. Dzięki temu areometr utrzymuje się w pionie i pływa w cieczy. Gdy areometr pływa (jest częściowo zanurzony w cieczy), to jego ciężar jest równoważony przez siłę wyporu (prawo Archimedesa). Im mniejsza jest gęstość tej cieczy, tym większa musi być objętość wypartej cieczy, by zrównoważyć ciężar przyrządu. W cieczach o mniejszej gęstości areometr zanurza się głębiej, a w cieczach o większej gęstości – płycej. Wystarczy więc tylko nanieść odpowiednią skalę w górnej części areometru, by wygodnie mierzyć gęstości różnych płynów.

Ciekawostka

Batyskaf to jednostka pływająca pozwalająca zanurzać się na największe głębokości morskie dostępne na Ziemi (np. Rów Mariański – ok. 11 km). Jest to taki podmorski balon. Załoga podróżuje w szczelnej, kulistej gondoli, wykonanej z grubej stali. Taki kształt pozwala przeciwstawić się ekstremalnym ciśnieniom. Gondola podwieszona jest pod wielkim pływakiem wypełnionym w całości lekką cieczą, najczęściej benzyną. PływakUsunęłam przecinek to odpowiednik powłoki balonu wypełnionej gazem o gęstości mniejszej od powietrza. Dzięki temu, że pływak wypełniony jest nieściśliwą cieczą, nie ulega on zgnieceniu nawet pod wpływem wielkich ciśnień panujących na dużych głębokościach. Wynurzenie (czyli ruch w górę) – podobnie jak w balonie wypełnionym gazem – następuje po wyrzuceniu balastu w postaci metalowego śrutu.

Źródło: Clemens Vasters (https://www.flickr.com), licencja: CC BY 2.0.
Polecenie 4

Zastanów sie i zapisz, dlaczego balony nie są już wypełniane wodorem, tylko helem.

5. Siła wyporu w gazach

Wiemy, co jest źródłem siły wyporu działającej na ciała zanurzone w cieczy. Czy podobna siła wyporu będzie działać na ciała zanurzone w gaziew filmie mowa jest o powietrzu, na schemacie jest tlen?

Demonstrator trzyma dwa identycznie wyglądające baloniki, po jednym w każdej ręce. Następnie wyciąga jedną rękę, wyciąga drugą rękę, wypuszcza z rąk oba baloniki. Jeden balonik (helowy) unosi się do góry. Drugi balonik (z powietrzem) opada na dół. Następnie wyświetlona zostaje grafika prezentująca mechanizm przedstawionego zjawiska.

Jeden balonik jest wypełniony powietrzem (na filmie oznaczonym symbolicznie O2), a drugi helem. Z tego doświadczenia można wywnioskować, że na ciała zanurzone w gazie (podobnie jak dzieje się to Zmienić na: dzieje się tow przypadku cieczy), działa siła wyporu. I jest tak w rzeczywistości.

Prawo Archimedesa dla gazów: Na każde ciało zanurzone w gazie działa siła wyporu zwrócona ku górze i równa pod względem wartości ciężarowi gazu wypartego przez to ciało.

Ciekawostka

17 września 1783 roku w Wersalu odbyło się widowisko zapierające dech. Tuż po godzinie dwunastej wzniósł się w górę po raz pierwszy balon na gorące powietrze. Był to pierwszy taki lot w historii. Pasażerami zaś były kogut, owca oraz kaczka.

Źródło: nn. (http://commons.wikimedia.org), .

Balon osiągnął wysokość 440 m i przeleciał dystans ok. 3 km. Jego konstruktorami byli francuscy papiernicy – bracia Joseph i Jacques Montgolfier.

Źródło: H. Rousseau (http://commons.wikimedia.org), E.Thomas (http://commons.wikimedia.org), Krzysztof Jaworski, .

Eksperymentowali oni wcześniej z papierowymi torebkami wypełnianymi gorącym dymem z ogniska. Z czasem wykonywali coraz większe torebki, aż w końcu skonstruowali balon o średnicy ponad 10 m. Dzień 5 czerwca 1783 r., kiedy to po raz pierwszy wzniósł się ich największy wówczas balon (jeszcze bez załogi)amieniłam przecinek na myślnik uznano za moment narodzin lotnictwa.
Człowiek po raz pierwszy wzniósł się w balonie w październiku 1783 r., ale wtedy balon był na uwięzi. Już miesiąc później odbył się swobodny lot na wysokości 100 m. W czasie 25‑minutowego lotu ludzie w koszu balonu pokonali odległość 9 km.
W tym samym czasie konstruowano balony wypełniane wodorem. Pierwszy lot ludzi w takim balonie odbył się 1 grudnia 1783 roku.

Obecnie balony są wypełniane albo gorącym powietrzem, albo helem.

Podsumowanie

  • Zwykle prawo Archimedesa formułujemy wspólnie dla cieczy i gazów.

Zapamiętaj!

Prawo Archimedesa
Na każde ciało zanurzone w cieczy (lub gazie) działa siła wyporu zwrócona ku górze i równa pod względem wartości ciężarowi wypartej cieczy (lub wypartego gazuwypartego gazu).

  • Prawo Archimedesa znalazło szerokie zastosowanieUsunęłam przecinek w wielu dziedzinach przemysłu i techniki, zaczynając od transportu wodnego,Wstawiłam przecinek a kończąc na lotnictwie.

Kiedy ciało tonie, a kiedy – pływaCiało tonie w cieczy lub gazieCiało unosi się na dowolnej głębokości w cieczy lub gazieCiało unosi się na powierzchni cieczy (częściowo zanurzone)Ciało opada na dno naczynia, w którym znajduje się ciecz lub gaz.Ciało pływa na pewnej głębokości w cieczy lub gazie.Ciało wypływa, ale jest częściowo zanurzone w cieczy.Siła ciężkości ma większą wartość od siły wyporu działającej na ciało.Siła ciężkości ma taką samą wartość jak siła wyporu działająca na ciało.Siła ciężkości równa jest sile wyporu.Gęstość ciała jest większa od gęstości cieczy lub gazu.Gęstość ciała jest równa gęstości cieczy lub gazu.Gęstość ciała jest mniejsza od gęstości cieczy lub gazu.nie mogłam zakreślić fragmentu, w tytule tabelki „Warunki pływania ciał”

Praca domowa
Polecenie 5.1

Jak zmieni się siła wyporu działająca na klocek, który pływa w cieczy i jest zanurzony do 2/3 swojej wysokości, gdy zanurzymy go całkowicie?

Źródło: Krzysztof Jaworski, Dariusz Kajewski, licencja: CC BY 3.0.
Polecenie 5.2

Które ciała będą pływały, a które utoną? Aby sprawdzić gęstość substancji, wykorzystaj tablice fizyczne. Weź pod uwagę następujące przypadki:

  • miedziana płytka w rtęci;

  • bryłka węgla w glicerynie;

  • kropla wody w nafcie;

  • kropla oleju w wodzie.uwagi dotycza zadań:zad 7- brak rysunku na podgladzie;zad 9- poprawić błędny zapis: siła wyporu musi być większa...Chyba tak jest..??

Zadania

Ćwiczenie 6
Ćwiczenie 7
Ćwiczenie 8

Słowniczek

Źródło: Giovanni Dall'Orto(http://commons.wikimedia.org), licencja: CC BY-SA 3.0. Archimedes, jeden z najwybitniejszych matematyków starożytności

Archimedes z Syrakuz

Grecki fizyk, matematyk, filozof i wynalazca. W obszarze fizyki zajmował się mechaniką (maszyny proste) i hydrostatyką (prawo Archimedesa). Jako matematyk znany jest ze swoich prac w zakresie geometrii (wyznaczaniewyznaczania.. powierzchni figur płaskich). Zginął z ręki legionisty po zdobyciu Syrakuz przez legiony rzymskie (II wojna punicka).

hel (symbol chemiczny He)

– pierwiastek zaliczany do rodziny gazów szlachetnych. Gęstość helu w temperaturze pokojowej wynosi ok. 0,18kgm3; dla porównania gęstość suchego powietrza toDodałam: to ok. 1,2kgm3.