Wróć do informacji o e-podręczniku Udostępnij materiał Wydrukuj
RYhUeZvKFgKIz1

Umiejętność analizy – rondo, forma sonatowa

Ważne daty

1694‑1772 – Louis‑Claude Daquin

1735Premier Livre de Pièces de Clavecin Louisa‑Claude’a Daquina

1756‑1791 – lata życia Wolfganga Amadeusa Mozarta

1787Serenada na orkiestrę smyczkową G‑dur zw. Eine kleine Nachtmusik KV 525 Wolfganga Amadeusa Mozarta

1770‑1827 – lata życia Ludwiga van Beethovena

1799Sonata fortepianowa c‑moll op. 13 nr 8 Patetyczna Ludwiga van Beethovena

1810Klavierstück a‑moll WoO 59, bagatela Dla Elizy Ludwiga van Beethovena

1

Scenariusz lekcji dla nauczyciela

RSagdrIx4ECSP1
Scenariusz zajęć do pobrania
Źródło: online-skills, licencja: CC0.

Podstawa programowa:

6. Klasycyzm. Uczeń:

2) Omawia cechy wybranych form muzycznych:

a) części cyklu sonatowego (w tym allegro sonatowe);

d) rondoRondorondo.

Nauczysz się

wyjaśniać pojęcia: forma ronda, refren, kuplety, forma sonatowa, dualizm tematyczny, przetworzeniowość;

przedstawiać sposoby kształtowania ronda starofrancuskiego, klasycznego i sonatowego;

przedstawiać i opisywać podstawowe współczynniki formy w analizowanych utworach;

opisywać cechy formy w analizowanych utworach.

Rondo

Istotą ronda jest szeregowanie i kontrast, a więc naprzemienne występowanie odcinka zwanego refrenemRefrenrefrenem i zmiennych, zróżnicowanych kupletów lub epizodów.

RondoRondoRondo jest jedną z najstarszych form o rodowodzie taneczno‑ludowym. Pojawiło się już w średniowieczu w twórczości trubadurów i truwerów. Formę tę stosowali również klawesyniści francuscy w swoich suitach i utworach programowych. Przykładem tego rodzaju kompozycji jest Kukułka Louisa‑Claude’a Daquina, zaliczana do ronda typu starofrancuskiego. Utwór został wydany w 1735 r. w zbiorze Premier Livre de Pièces de Clavecin.

R1M7C6qFweCY21
Utwór: „Kukułka”, autorstwa: Louis-Claude Daquin. Kompozycja posiada umiarkowane tempo. Cechuje się żywiołowym charakterem.

Sposób kształtowania tej kompozycji łączy zasadę ewolucjonizmu, szeregowania i okresowości. W całym utworze rozbrzmiewa „motyw kukułki”, skonstruowany głównie z opadającej tercji i wznoszącej sekundy, a później również z innych, większych interwałów. Występuje on w obu głosach kompozycji: w jednym z nich jest wyeksponowany w przejrzystej rytmice ósemki i ćwierćnuty, w głosie drugim ukrywa się w figuracyjnej linii melodycznej. Refren tworzą dwa zdania muzyczne rozwijane ewolucyjnie. Pomiędzy nimi zachodzą zależności kadencyjne: pierwsze zdanie kończy się dominantą, drugie – mollową toniką. W ten sposób powstaje okres muzyczny o wyraźnej dramaturgii. W utworze refren występuje trzykrotnie i rozdzielony jest dwoma kupletami. Nie wnoszą one istotnego kontrastu melodyczno‑wyrazowego. Jedyną ważną modyfikacją jest tonacja. Pierwszy kuplet stanowi wariacyjne powtórzenie refrenu w tonacji G‑dur. Z kolei drugi kuplet cechuje ruchliwość tonacyjna. Przebieg harmoniczny rozpoczyna się od E‑dur, a następnie podąża przez Cis‑dur i Fis‑dur do h‑moll. Kompozycja Daquina, mimo przeważającej w niej mollowej tonacji, ma pogodny, energiczny charakter.

Utwór reprezentuje tzw. rondo starofrancuskie, w którym refren jest zwykle prostym konstrukcyjnie zdaniem lub okresem muzycznym. Występuje na ogół 3–4 razy bez zmian formalnych i tonalnych. Pomiędzy powtórzeniami refrenu pojawiają się kupletyKupletykuplety. Ich zróżnicowanie jest niewielkie, czasem kuplet zostaje powtórzony, niekiedy jedyną różnicą jest zmiana tonacji, innym razem kompozytor wprowadza modyfikacje wariacyjne. Rondo starofrancuskie jest zazwyczaj krótkim utworem o radosnym nastroju, często z elementami tanecznymi lub programowymi.

Rondo klasyczne

Ewolucja ronda klasycznego przebiegała od prostej, mało zróżnicowanej wyrazowo formy ronda starofrancuskiego, przez coraz bardziej rozbudowane i skontrastowane układy refrenu i kupletów, aż do tzw. ronda sonatowego, łączącego formę ronda i formę sonatową.

Typ ronda klasycznego reprezentuje Klavierstück a‑moll WoO 59, bagatela, opatrzona dedykacją Für Elise am 27. April zur Erinnerung von L. v. Bthvn. Ludwiga van Beethovena. Badacze do dzisiaj nie wiedzą, komu mogła być dedykowana. Jedna z hipotez mówi, że powstała z myślą o Teresie Malfatti, córce lekarza, który opiekował się zdrowiem twórcy. Inna z kolei wskazuje na Elizabeth Röckel, siostrę śpiewaka występującego w roli Florestana w operze Fidelio. Bagatela Dla Elizy jest jedną z najpopularniejszych kompozycji Beethovena, chętnie grywaną przez młodych adeptów sztuki. Składa się z pięciu odcinków tworzących układ a b a c a. Refren jest konstrukcją trzyczęściową o lirycznym charakterze. Nastrój melancholii pogłębiają krótkie, harfowe motywy melodyczne, przedzielone pauzami. Faktura jest nieskomplikowana, ponieważ motywy muzyczne eksponowane są naprzemiennie w prawej i lewej ręce. Refren składa się z trzech zdań muzycznych o schemacie a b a (8+6+8) z repetycjami. Część środkowa wprowadza niewielki kontrast melodyczny i harmoniczny (wyjście do C‑dur).

Dwa kuplety wnoszą kontrast tonacyjny, melodyczno‑rytmiczny, fakturalny i wyrazowy. Pierwszy kuplet jest w tonacji F‑dur. W pierwszym, ośmiotaktowym zdaniu, kantylenowo‑figuracyjnej linii melodycznej towarzyszy figuracyjny akompaniament. Początkowo melodyka ma charakter opadający, w drugiej frazie natomiast przyjmuje formę zakończeniową, modulującą do tonacji C‑dur. Kolejny odcinek ma charakter łącznikowy. Sfigurowanej linii melodycznej poprowadzonej w wartościach trzydziestodwójkowych, towarzyszą dwa krótkie motywy w dolnym rejestrze. Przejście harmoniczne do a‑moll oraz krótkie sekundowe motywy przygotowują refren.

Kuplet drugi, w tonacji a‑moll, wprowadza znaczący kontrast w stosunku do refrenu. W głosie dolnym pojawia się wielokrotna repetycja dźwięków pojedynczych i współbrzmień, które w niskim rejestrze brzmią niepokojąco, a nawet złowrogo. Ekspresję tę potęguje akordowa faktura oraz dysonujące zestawienia dźwięków. Mroczny koloryt łagodzi figuracyjny, pięciotaktowy łącznik o szeroko rozpiętej linii melodycznej sięgającej do e4 i chromatycznych przebiegach, które ostatecznie wprowadzają melodię refrenu.

R1LBJUwZW3bzW1
Utwór: „Klavierstück a-moll” - bagatela „Dla Elizy”, autorstwem: Ludwig van Beethoven. Kompozycja posiada zróżnicowane tempo zmieniające się w trakcie utworu. Cechuje się tajemniczym charakterem.

Forma sonatowa i rondo sonatowe

Rondo sonatoweRondo sonatoweRondo sonatowe stanowi połączenie cech formy sonatowej i ronda klasycznego. Oddziaływanie tych dwóch form na siebie stwarza nowy model konstrukcji. W celu prześledzenia jej cech przypatrzmy się najpierw formie sonatowej. Jej współczynnikami są:

  • ekspozycja, na którą składają się temat pierwszy, łącznik, temat drugi i epilog (nazywany również grupą końcową lub myślą końcową);

  • przetworzenie, w którym następuje przekształcanie materiału ekspozycji przy pomocy harmoniki oraz środków techniki wariacyjnej i polifonicznej;

  • repryza, w której powraca materiał ekspozycji.

Istotą kształtowania formy sonatowej powstałej w XVIII w. na gruncie harmoniki funkcyjnej jest:

  • dualizm tematyczny (przeciwstawność tematów, przede wszystkim na płaszczyźnie tonalnej),

  • przetworzeniowość (przekształcenia harmoniczne, wariacyjne i polifoniczne materiału zawartego w ekspozycji, zwłaszcza materiału tematycznego).

Niestałymi współczynnikami formy sonatowej są wstęp i koda.

Model formy sonatowej ukazuje Tabela 1.

FORMA SONATOWA

Forma sonatowa
DUALIZM TEMATYCZNY, PRZETWORZENIOWOŚĆ,
REPRYZOWOŚĆ

EKSPOZYCJA

PRZETWORZENIE

REPRYZA

T1 Ł T2 Ep

Przetwarzanie materiału ekspozycji (technika wariacyjna, polifoniczna, zmiany harmoniczne)

T1 Ł T2 Ep

C mod. G

modulacje

C C

c mod. Es

modulacje

c c

Ważne!

Tabela 1. Model formy sonatowej. Wyjaśnienie symboli: T1 – temat pierwszy, T2 – temat drugi, Ł – łącznik, Ep – epilog (grupa końcowa, myśl końcowa), mod. – modulacja, C – tonacja C‑dur, c – tonacja c‑moll, G – tonacja G‑dur, Es – tonacja Es‑dur.

W rondzie sonatowym współczynniki ronda i formy sonatowej oddziałują wzajemnie na siebie. Tabela 2. ukazuje różnice między rondem klasycznym, formą sonatową i rondem sonatowym oraz wzajemne powiązania i oddziaływania tych form. W rondzie sonatowym pozostają współczynniki, które są jego istotą, a więc powtarzalność refrenu i zmienność kupletów (epizodów). Jednocześnie rondo sonatowe wchłania cechy formy sonatowej: przeciwstawność tematu pierwszego i drugiego oraz repryzowość.

RONDO, FORMA SONATOWA I RONDO SONATOWE

Rondo klasyczne
KONTRAST

R

K1

R

K2

R

K3

R (+koda)

Forma sonatowa
DUALIZM TEMATYCZNY, PRZETWORZENIOWOŚĆ, REPRYZOWOŚĆ

EKSPOZYCJA

PRZETWORZENIE

REPRYZA

T1

Ł T2 Ep

-

Przetwarzanie materiału ekspozycji (technika wariacyjna, polifoniczna, zmiany harmoniczne)

T1

Ł T2 Ep

-

Rondo sonatowe
KONTRAST, DUALIZM TEMA‑TYCZNY, REPRYZOWOŚĆ

R

Ł Tp Ep Ł

R

EPIZOD
nowa tonacja,
nowy materiał poddawany przekształceniom

R

Ł Tp Ep Ł

R

A

B

A

C

A

B

A

Ważne!

Tabela 2. Zestawienie modeli formalnych ronda, formy sonatowej i ronda sonatowego. Wyjaśnieni symboli: R – refren, K – kuplet, T1 – temat pierwszy, T2 – temat drugi, Ł – łącznik, Ep – epilog (grupa końcowa, myśl końcowa).

Analiza Sonaty Patetycznej Ludwiga van Beethovena

Przykładem ronda sonatowego jest trzecia część Sonaty fortepianowej c‑moll op. 13 zwanej Patetyczną Ludwiga van Beethovena. Jej analiza została zaprezentowana w animacji 3D.

Ludwig van Beethoven (1770–1827) to ostatni z klasyków wiedeńskich, kompozytor przełomu epok – klasycyzmu i romantyzmu. Jego zróżnicowaną stylistycznie twórczość dzieli się zwykle na trzy okresy: I – do 1802 r., II – od 1802 do 1815 r. i III – po 1815 r. Swoją Sonatę fortepianową c‑moll op. 13 zwaną Patetyczną Beethoven napisał w latach 1798–1799, a więc jeszcze w pierwszym okresie twórczości. Utwór składa się z trzech części. Nazwa Patetyczna pochodzi od monumentalnego wstępu Grave, poprzedzającego część pierwszą, utrzymaną następnie w formie sonatowej w tempie Allegro di molto e con brio. Część druga jest rondem klasycznym o konstrukcji aa1baca2 z kodą (Adagio cantabile). Część trzecia natomiast (Rondo. Allegro) skonstruowana została w formie ronda sonatowego.

RX1sfSqUpr93T1
Ludwig van Beethoven – „Sonata fortepianowa c-moll” op. 13 „Patetyczna”, cz. III, imslp.org, CC BY 3.0
m681b4c01e2694bba_0000000000166
RHVWxT09MFsgm
Film edukacyjny pt. „Sonata fortepianowa c-moll”. Część trzecia „Sonaty fortepianowej c-moll” op. 13 Ludwiga van Beethovena jest rondem sonatowym z epizodem w części centralnej. W części tej krzyżują się wpływy formy sonatowej i ronda. O obecności zasad kształtowania charakterystycznych dla formy sonatowej świadczy obecność tematu przeciwstawnego, elementy przetworzeniowe, obecność pracy tematycznej oraz powtórzenie tematu przeciwstawnego na wzór repryzy. O wpływie ronda świadczy z kolei refren, który jest odcinkiem zamkniętym, a także jego czterokrotne wystąpienie w ramach formy oraz obecność epizodu o odrębnej strukturze materiałowej i formalnej. Refren jest okresem prostym, dwuzdaniowym (8+9). Kantylenowej melodii w tempie allegro towarzyszy jednostajny, ósemkowy akompaniament. Drugie zdanie jest melodyczno-harmonicznym rozwinięciem zdania pierwszego, ze zdecydowanym zakończeniem kadencyjnym, które zamyka refren i oddziela od następnego współczynnika formy. Refren występuje czterokrotnie w przebiegu formy. Po raz pierwszy powtórzony jest bez zmian (2), w kolejnych pokazach zmiany refrenu wynikają z rozwoju formy i polegając na jego skróceniu i przeniesieniu melodii do partii lewej ręki w drugim członie (3) oraz na przekształceniu wariacyjno-figuracyjnym w zakończeniu formy (4). Temat przeciwstawny występuje dwukrotnie. Pojawia się po krótkim łączniku modulującym do tonacji pobocznej – Es-dur. Jest rozbudowany i składa się z trzech członów: zdania muzycznego o figuracyjnym charakterze (t. 25–33), łącznika o triolowym przebiegu rytmicznym (t. 33–43) i symetrycznego, ośmiotaktowego okresu muzycznego (t. 43–51). Ta część formy może być porównana do współczynników obecnych w formie sonatowej, a więc do tematu drugiego, łącznika i epilogu. Po temacie pojawia się modulujący łącznik przygotowujący wystąpienie refrenu w tonacji c-moll. Po raz kolejny temat przeciwstawny pojawia się w drugiej fazie formy po epizodzie centralnym (t. 134–170). Temat ten nie jest wiernie powtórzony. Zachodzą w nim niewielkie zmiany, a jedną z nich jest rozwinięcie ostatniej fazy tematu (t. 157–170), która pełni funkcję łącznika przygotowującego ponowne wystąpienie refrenu. Epizod, w tonacji As-dur, ukształtowany jest z czterotaktowego dwugłosowego pomysłu, tak skonstruowanego, że możliwe jest poddanie go przekształceniom kontrapunktycznym. Głosy są samodzielne, ukazywane w odwróceniu interwałowym i przesunięciu metrycznym, co sprawia wrażenie imitacji kanonicznej. Epizod oddziałuje zatem kontrastem fakturalnym oraz melodyczno-harmonicznym. Figuracyjny łącznik po epizodzie przygotowuje kolejne pojawienie się refrenu.
Sonata fortepianowa c-moll, online-skills, CC BY 3.0
RTI5WPZjL9qYE1
Utwór: „Sonata fortepianowa c-moll” op. 13 „Patetyczna”, cz. III, autorstwa: Ludwig van Beethoven, wykonanie: AMFN. Kompozycja posiada zróżnicowane tempo zmieniające się w trakcie utworu. Cechuje się żywiołowym charakterem.

Zadania

RQhItGdoUc6Op
Ćwiczenie 1
Wskaż epokę, w której powstało rondo. Możliwe odpowiedzi: 1. Średniowiecze, 2. Renesans, 3. Klasycyzm
RDdYnNL7gszg8
Ćwiczenie 2
Ewolucjonizm to: Możliwe odpowiedzi: 1. rozwijanie utworu na zasadzie kontrastu, 2. rozwijaniu utworu z początkowego motywu czołowego, 3. szeregowanie motywów, fraz i okresów muzycznych
RZkb17aYWhKdh
Ćwiczenie 3
Okres muzyczny to: Możliwe odpowiedzi: 1. konstrukcja dwuzdaniowa, złożona z poprzednika i następnika, 2. konstrukcja złożona z motywów, fraz i zdań muzycznych, 3. konstrukcja złożona z naprzemiennie występujących odcinków stałych i zmiennych
R1ZsND7S5e2Go
Ćwiczenie 4
Istotą formy sonatowej jest: Możliwe odpowiedzi: 1. budowa okresowa, figuracyjność, 2. dualizm tematyczny, przetworzeniowość, 3. szeregowanie, technika kanonu
Ćwiczenie 5

Przyjrzyj się wybranym przykładom nutowym i dopasuj je do odpowiedniej nazwy formy:

RuDvgfiSwyChp
Odpowiedz prawda bądź fałsz. Kuplety to rozbudowane rondo klasyczne powstałe w wyniku połączenia cech formy ronda i formy sonatowej.
R861ud5sCMhIZ
Ćwiczenie 6
Przypomnij sobie współczynniki form poznanych ostatnio na lekcjach analizy muzycznej i dopasuj grupę terminów do odpowiednich form. Rondo sonatowe Możliwe odpowiedzi: 1. imitacja, temat, odpowiedź, łącznik, 2. temat, łącznik, epilog, praca tematyczna, 3. motyw, fraza, zdanie muzyczne, poprzednik, następnik, 4. refren, kuplet, 5. refren, temat przeciwstawny, epizod, łącznik Forma sonatowa Możliwe odpowiedzi: 1. imitacja, temat, odpowiedź, łącznik, 2. temat, łącznik, epilog, praca tematyczna, 3. motyw, fraza, zdanie muzyczne, poprzednik, następnik, 4. refren, kuplet, 5. refren, temat przeciwstawny, epizod, łącznik Okres muzyczny Możliwe odpowiedzi: 1. imitacja, temat, odpowiedź, łącznik, 2. temat, łącznik, epilog, praca tematyczna, 3. motyw, fraza, zdanie muzyczne, poprzednik, następnik, 4. refren, kuplet, 5. refren, temat przeciwstawny, epizod, łącznik Rondo starofrancuskie Możliwe odpowiedzi: 1. imitacja, temat, odpowiedź, łącznik, 2. temat, łącznik, epilog, praca tematyczna, 3. motyw, fraza, zdanie muzyczne, poprzednik, następnik, 4. refren, kuplet, 5. refren, temat przeciwstawny, epizod, łącznik Fuga Możliwe odpowiedzi: 1. imitacja, temat, odpowiedź, łącznik, 2. temat, łącznik, epilog, praca tematyczna, 3. motyw, fraza, zdanie muzyczne, poprzednik, następnik, 4. refren, kuplet, 5. refren, temat przeciwstawny, epizod, łącznik

*Zadanie dla zaawansowanych

R16oN42VoQCou
Ćwiczenie 7
W trzeciej części Sonaty fortepianowej c-moll op. 13 Ludwiga van Beethovena refren ronda sonatowego jest: Możliwe odpowiedzi: 1. dwuzdaniowym okresem muzycznym, 2. zdaniem muzycznym ukształtowanym wariacyjnie, 3. konstrukcją trzyczęściową o budowie aba
RB7tPvC2nDBMB1
Ćwiczenie 8
Dopasuj w pary słowo z odpowiadającą mu definicją. Rondo Możliwe odpowiedzi: 1. Forma składająca się z ekspozycji, przetworzenia i repryzy., 2. Współczynniki formy ronda występujące między kolejnymi powrotami refrenu., 3. Współczynnik formy ronda. Jest zamkniętym odcinkiem muzycznym, najczęściej przyjmuje postać zdania lub okresu muzycznego., 4. Forma muzyczna, której istotą jest szeregowanie i kontrast. Polega na naprzemiennym występowaniu odcinka zwanego refrenem i zmiennych, zróżnicowanych kupletów lub epizodów., 5. Rozbudowane rondo klasyczne powstałe w wyniku połączenia cech formy ronda i formy sonatowej. Refren Możliwe odpowiedzi: 1. Forma składająca się z ekspozycji, przetworzenia i repryzy., 2. Współczynniki formy ronda występujące między kolejnymi powrotami refrenu., 3. Współczynnik formy ronda. Jest zamkniętym odcinkiem muzycznym, najczęściej przyjmuje postać zdania lub okresu muzycznego., 4. Forma muzyczna, której istotą jest szeregowanie i kontrast. Polega na naprzemiennym występowaniu odcinka zwanego refrenem i zmiennych, zróżnicowanych kupletów lub epizodów., 5. Rozbudowane rondo klasyczne powstałe w wyniku połączenia cech formy ronda i formy sonatowej. Kuplety Możliwe odpowiedzi: 1. Forma składająca się z ekspozycji, przetworzenia i repryzy., 2. Współczynniki formy ronda występujące między kolejnymi powrotami refrenu., 3. Współczynnik formy ronda. Jest zamkniętym odcinkiem muzycznym, najczęściej przyjmuje postać zdania lub okresu muzycznego., 4. Forma muzyczna, której istotą jest szeregowanie i kontrast. Polega na naprzemiennym występowaniu odcinka zwanego refrenem i zmiennych, zróżnicowanych kupletów lub epizodów., 5. Rozbudowane rondo klasyczne powstałe w wyniku połączenia cech formy ronda i formy sonatowej. Rondo sonatowe Możliwe odpowiedzi: 1. Forma składająca się z ekspozycji, przetworzenia i repryzy., 2. Współczynniki formy ronda występujące między kolejnymi powrotami refrenu., 3. Współczynnik formy ronda. Jest zamkniętym odcinkiem muzycznym, najczęściej przyjmuje postać zdania lub okresu muzycznego., 4. Forma muzyczna, której istotą jest szeregowanie i kontrast. Polega na naprzemiennym występowaniu odcinka zwanego refrenem i zmiennych, zróżnicowanych kupletów lub epizodów., 5. Rozbudowane rondo klasyczne powstałe w wyniku połączenia cech formy ronda i formy sonatowej. Forma sonatowa Możliwe odpowiedzi: 1. Forma składająca się z ekspozycji, przetworzenia i repryzy., 2. Współczynniki formy ronda występujące między kolejnymi powrotami refrenu., 3. Współczynnik formy ronda. Jest zamkniętym odcinkiem muzycznym, najczęściej przyjmuje postać zdania lub okresu muzycznego., 4. Forma muzyczna, której istotą jest szeregowanie i kontrast. Polega na naprzemiennym występowaniu odcinka zwanego refrenem i zmiennych, zróżnicowanych kupletów lub epizodów., 5. Rozbudowane rondo klasyczne powstałe w wyniku połączenia cech formy ronda i formy sonatowej.
RgKhcXT9sl5hl1
Utwór: „Serenada G-dur Eine kleine Nachtmusik” KV 525, autorstwa: W.A. Mozart, wykonanie: AMFN. Kompozycja posiada zróżnicowane tempo zmieniające się w trakcie utworu. Cechuje się żywiołowym charakterem.
Polecenie 1

Wysłuchaj części pierwszej Serenady G‑dur Eine kleine Nachtmusik KV 525 W.A. Mozarta, a następnie opisz utwór posługując się zamieszczoną partyturą.

Opisując utwór zwróć uwagę na następujące elementy:

  • przeznaczenie utworu,

  • obsadę wykonawczą,

  • cechy faktury,

  • cechy melodyczno‑rytmiczne, harmoniczne i wyrazowe.

Określ formę utworu i scharakteryzuj jej główne współczynniki. Zastanów się nad przyczyną popularności tego utworu wśród melomanów. Twoja praca pisemna powinna zawierać typowe części konstrukcyjne: wstęp, rozwinięcie i zakończenie.

RZuf0olfJo212
Wykonaj zadanie zgodnie z poleceniem.
Inna wersja zadania

Wysłuchaj części pierwszej Serenady G‑dur Eine kleine Nachtmusik KV 525 W.A. Mozarta, a następnie opisz utwór. Zwróć uwagę na: przeznaczenie utworu, obsadę wykonawczą, cechy melodyczno‑rytmiczne, harmoniczne i wyrazowe.

Określ formę utworu i scharakteryzuj jej główne współczynniki. Zastanów się nad przyczyną popularności tego utworu wśród melomanów. Twoja praca pisemna powinna zawierać typowe części konstrukcyjne: wstęp, rozwinięcie i zakończenie.

Słownik pojęć

Rondo
Rondo

forma muzyczna, której istotą jest szeregowanie i kontrast. Polega na naprzemiennym występowaniu odcinka zwanego refrenem i zmiennych, zróżnicowanych kupletów lub epizodów.

Refren
Refren

współczynnik formy ronda. Jest zamkniętym odcinkiem muzycznym, najczęściej przyjmuje postać zdania lub okresu muzycznego.

Kuplety
Kuplety

współczynniki formy ronda występujące między kolejnymi powrotami refrenu.

Rondo sonatowe
Rondo sonatowe

rozbudowane rondo klasyczne powstałe w wyniku połączenia cech formy ronda i formy sonatowej.

Źródło:

encyklopedia.pwn.pl

Biblioteka muzyczna

R1M7C6qFweCY21
R1LBJUwZW3bzW1
RTI5WPZjL9qYE1
RgKhcXT9sl5hl1
Przewiń
Głośność